Po meczu z Irlandią, (widziałam tylko bramki) postanowiłam i ja odnieść się do tego smutnego wydarzenia. Zdjęcie u góry zrobiłam przypadkiem w drodze na sobotni targ. Niestety zrobione zostało ono komórką i nie widać zbyt wyraźnie (można jednak w nie kliknąć i będzie większe. ) Niemniej jednak niewielkie trybuny zapełnione były rodzinami i kolegami zawodników. Chodzi mi tutaj o wiek graczy. Może nigdy nie zwróciłam na to uwagi, ale nie widziałam dzieci w Polsce w tak młodym wieku grających w zorganizowanej lidze (tydzień wcześniej pomarańczowi podejmowali inny zespół). Mamy ogromne oczekiwania w Polsce co do drużyny narodowej, ale nie żyjemy piłką nożną tak jak ludzie w innych krajach. Mecze ligowe nie są najważniejszym wydarzeniem weekendu. Nie śledzimy ich zbyt dokładnie (no chyba że gramy w lidze mieleckiej), bo to taki niski poziom że nie warto. Widok ludzi słuchających w biegu relacji meczowych przez komórkę nie jest u nas normalny. W telewizji programy o piłce nożnej ograniczają się do nudnych takich jak szybka piłka, albo do wspomnień jaką to wspaniałą drużynę mieliśmy kiedyś i jak to pięknie Lato grał i strzelał. Z samych narzekań i westchnień do przeszłości nic nie wyjdzie. Szybka piłka? Może na tym polega problem. Problemu polskiej piłki szybko nie da się rozwiązać, mimo że wszyscy byśmy chcieli. Może zacznijmy od siebie budować kulturę piłki nożnej. Ja np jak wrócę do Polski to zabiorę chrześniaka na mecz piłki nożnej, i nie będzie miało większego znaczenia czy będzie to Stal Mielec, Wisła Kraków, czy Polonia Warszawa.
